Pojęcie stopy procentowej w najbardziej ogólny sposób może być zdefiniowane jako koszt pieniądza czyli miara dochodu, należnego właścicielowi kapitału z tytułu udostępnienia go innym. Stopy procentowe generalnie dzieli się na krótkoterminowe - dotyczące operacji finansowych zawieranych na okres nie przekraczający jednego roku, oraz na długoterminowe - w odniesieniu do operacji przeprowadzanych w okresie dłuższym niż jeden rok. Krótkoterminowe - to stopy procentowe Narodowego Banku Polskiego, którymi są:
stopa referencyjna - służąca do przeprowadzania tzw. operacji otwartego rynku, polegających na obrocie krótkoterminowymi papierami wartościowymi (najczęściej są to bony pieniężne emitowane przez NBP) na rynku międzybankowym celem przywrócenia równowagi na tym rynku;
stopa lombardowa - wyznaczająca koszt udzielania pożyczek przez bank centralny dla banków komercyjnych pod zastaw papierów wartościowych (obligacji skarbu państwa i bonów skarbowych). Wysokość takiego kredytu może wynieść maksymalnie 80% wartości zabezpieczenia; • s. depozytowa - będąca jednym z najważniejszych wskaźników i wyrażająca wysokość oprocentowania depozytów składanych w banku centralnym przez banki komercyjne; • s. redyskontowa - określająca cenę, po której bank centralny udziela pożyczek dla banków komercyjnych kupując od nich weksle; • s. rezerw obowiązkowych - stanowiąca miarę kwoty wymaganych rezerw, jaką banki komercyjne obowiązkowo wpłacają do banku centralnego celem zabezpieczenia własnej wypłacalności (płynności finansowej). W zależności od tego jaki jest wskaźnik rezerwy obowiązkowej, bank centralny może decydować o podaży pieniądza zwiększając stopy rezerw (co skutkuje zmniejszeniem ilości pieniądza na rynku) lub też zmniejszając je (powiększając zarazem podaż krajowej waluty na rynku). Wymienione wskaźniki tworzą więc swego rodzaju ramy, w których znajdują się stopy procentowe od kredytów na rynku międzybankowym, przy czym stopa depozytowa jest zawsze niższa od referencyjnej, ta z kolei - od lombardowej. Określanie wysokości tych wskaźników należy do obowiązków Rady Polityki Pieniężnej, która jest organem NBP.