Bank centralny jest szczególnym połączeniem instytucji finansowej z organem władzy wyposażonym w szerokie uprawnienia. Tak jak wiele innych instytucji finansowych przyjmuje lokaty, tyle, że wyłącznie od banków komercyjnych i rządów, w tym także zagranicznych. B. centralny zarządza też krajowymi rezerwami walutowymi, inwestując je (także za granicą) i lokując. Czyni to jednak w taki sposób, aby przede wszystkim chronić ich wartość. Banki centralne wciąż przechowują także rezerwy złota, oraz biorą udział w negocjacjach międzynarodowych dotyczących najważniejszych zagadnień ekonomicznych. Wszystkie te działania stanowią jednak stosunkowo niewielką część funkcji pełnionych przez współczesne banki centralne. Głównym ich zadaniem jest dbanie o stabilność pieniądza poprzez wpływanie na jego rynkowy koszt przy pomocy odpowiedniego regulowania stóp procentowych. Banki centralne w ten sposób pośrednio kontrolują ilość pieniądza w gospodarce, dbając, by jej zbyt szybki wzrost nie doprowadził do nadmiernej inflacji. Również Narodowy Bank Polski - którego działalność jest głównym tematem przedstawionego opracowania - odpowiada za stabilność narodowego pieniądza. Wykonując swoje konstytucyjne zadania, NBP opracowuje i realizuje (uchwalane corocznie) założenia krajowej polityki pieniężnej, zapewniając właściwy poziom bezpieczeństwa finansowego państwa. Zasadniczym celem NBP jest więc troska o stabilność krajowego systemu finansowego.